Vişnap

Ben Var'mışım,BenYok'muşum...

2
Bir zamanlar İstanbul’da, 
Bir ben var’mışım, ben yok’muşum. 
Boğaziçi’nde doğmuşum. 
Akıllı uslu bir çocuk olmuşum. 
Evcilik bile oynamamışım. 
Ne kızamık çıkarmışım,ne su çiçeği. 
Ne okuldan kaçmışım. 
Niyeyse hep sınıf birincisi olmuşum 
Üzmemişim anamı,babamı. 
Ne yalan söylemişim, 
Ne de küçük masum kaçamaklar için, 
Bahçe duvarından sıvışmışım. 
Ben salakmışım.
Ne çocuk olabilmişim,ne genç. 
Ben yaşamadan yaşlanmışım. 
Ben sevmeyi de bilememişim üstelik. 
Ya sınırlara dayanmışım ,
Ya kendi cennetimden kovulmuşum.
Ayıpmış günahmış yasakmış. 
Ya ölümüne soyutlanmış, 
Ya bataklığımda dibe vurmuşum. 
Özlemişim.
Yanmışım. 
Kavrulmuşum 
Yeter diyememişim. 
Ben kendime ne etmişim? 
Herkes gidiyorken, 
Ben hep geri gelmişim.
Kendimden başka her şey içinmiş ,
Gidişlerim,didinmelerim, 
Birilerinin hayatını soluk soluğa 
Bıkmadan tamir etmişim. 
Ben salakmışım.
Hem de katıksız en safından.
Sek rakı gibi, 
Fondip etmişim aşklarımı. 
Sonra körkütük sarhoş olmuşum. 
Sonra yatıp bir selvinin dibine, 
O çok sevdiğimin beni azad ettiği mevsimde, 
Kıyamete kadar 
Yok olmuşum .
Bir zamanlar İstanbul'da,
Bir ben var'mışım, 
Ben yok'muşum.... 

                                                              Ceyda Görk.